فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اَللّٰهِ فَأَذٰاقَهَا اَللّٰهُ لِبٰاسَ اَلْجُوعِ وَ اَلْخَوْفِ (آیه 112/سوره النحل) 
استعمال الذّوق مع اللّباس من أجل أنه أريد به التّجربة و الاختبار، أي: فجعلها بحيث تمارس الجوع و الخوف، و قيل: إنّ ذلك على تقدير كلامين، كأنه قيل: أذاقها طعم الجوع و الخوف، و ألبسها لباسهما. ¦¦ 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
يعبّر به عن الاختبار، فيقال: أَذَقْتُهُ كذا فَذَاقَ ، و يقال: فلان ذَاقَ كذا، و أنا أكلته، أي: خبرته فوق ما خبر، 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( مفردات ألفاظ القرآنمفردات ألفاظ القرآن
, ص332) 
به كار بردن واژۀ خوردن يا چشيدن ذوق كه با كلمۀ لباس در اين آيه آمده براى اينست كه از ذاق، تجربه و آزمايش ارائه شده است. و در آيۀ اخير اشاره شده است يعنى در موقعيّتى واقع شده كه طعم قحطى و بيم خوف را چشيده است تا از ستمگرى و كفر دست بردارند، و واژۀ لباس بطور استعاره براى اينست كه سراپاى زندگيشان را گرسنگى و ترس مانند لباس فراگرفت و پوشاند در آيۀ فوق هر دو كلام، گرسنگى و ترس مقدّر شده است، گوئى كه گفته شده: أذاقها طعم الجوع و الخوف و ألبسها لباسهما: طعم گرسنگى و ترس را به آنها چشانيد و لباس ترس و گرسنگى را بر آنها پوشانيد. ¦¦ 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
فلان ذَاقَ كذا و أنا أَكَلْتُه: يعنى بالاتر از آگاهى و خبر او آزمودمش او چشنده بود و من خورنده يا او اندكمايه بود و من بيشتر آگاه شده. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج2 , ص23) 
الذَّوْق: وجود طعم و چشيدن مزۀ غذا با دهان است و اصلش در چيزى است كه خوردن و بهرۀ او كم است نه زياد. و اگر خوردن از چيزى زياد باشد آن را - أكْل - گويند. واژه - ذَوْق - يعنى چشيدن و خوردن، در قرآن براى عذاب اختيار شده است، هرچند كه در عرف و تكلّم معمولى ذوق را در چيزى اندك به كار مىبرند امّا براى چشيدن زياد هم مناسب و شايسته است. خداوند واژه - ذوق - را در قرآن با اين ويژگى ياد مىكند، تا معانى هر دو امر يعنى رحمت و عذاب را شامل شود ولى به كار بردنش در عذاب بيشتر است. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج2 , ص22) 
ذوق: چشيدن. ¦¦ 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
[أَذٰاقَهَا: چشانید]. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( , ج3 , ص31) 
الذَّوْقُ: مصدر ذاقَ الشيءَ يذُوقه ذَوقاً و ذَواقاً و مَذاقاً. و ما ذُقْتُ ذَواقاً أَي شيئاً، و تقول: ذُقْتُ فلاناً و ذُقْتُ ما عنده أَي خَبَرْته. و الذَّوْقُ: يكون فيما يُكره و يُحمد. و ذاقَ العذاب و المكروه و نحو ذلك، و هو مثَل. و من المجاز أَن يستعمل الذَّوْق في المعاني. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( , ج10 , ص111) 
أي: ابتلاها بسوءِ ما خَبَرتْ مِن عقاب الجوع و الخوف و ضَرَب لباسَها مثلاً لأنَّهما شَمِلاهم عامة. ¦¦ 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
يقال: ذُقتُ فلاناً، أي: خَبَرْتُه وَ بُرْتُه و استَذَقْتُ فلاناً إذا خَبَرْتَه فلَم تَحمد مَخْبَرتَه. . . و الذَّوْق يكون فيما يُكرَه و يُحمَد. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( , ج9 , ص203) 
وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ اَلْعَذٰابِ اَلْأَدْنىٰ دُونَ اَلْعَذٰابِ اَلْأَكْبَرِ (آیه 21/سوره السجده) 
الذَّوْق: وجود طعم و چشيدن مزۀ غذا با دهان است و اصلش در چيزى است كه خوردن و بهرۀ او كم است نه زياد. و اگر خوردن از چيزى زياد باشد آن را - أكْل - گويند. واژه - ذَوْق - يعنى چشيدن و خوردن، در قرآن براى عذاب اختيار شده است، هرچند كه در عرف و تكلّم معمولى ذوق را در چيزى اندك به كار مىبرند امّا براى چشيدن زياد هم مناسب و شايسته است. خداوند واژه - ذوق - را در قرآن با اين ويژگى ياد مىكند، تا معانى هر دو امر يعنى رحمت و عذاب را شامل شود ولى به كار بردنش در عذاب بيشتر است. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج2 , ص22) 
اَلذَّوْقُ: وجود الطعم بالفم، و أصله فيما يقلّ تناوله دون ما يكثر، فإنّ ما يكثر منه يقال له: الأكل، و اختير في القرآن لفظ اَلذَّوْقِ في العذاب، لأنّ ذلك - و إن كان في التّعارف للقليل - فهو مستصلح للكثير، فخصّه بالذّكر ليعمّ الأمرين، و كثر استعماله في العذاب. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( مفردات ألفاظ القرآنمفردات ألفاظ القرآن
, ص332) 
وَ لَئِنْ أَذَقْنٰاهُ نَعْمٰاءَ بَعْدَ ضَرّٰاءَ مَسَّتْهُ (آیه 10/سوره هود) 
امّا به كار بردن واژه - ذوق در رحمت مانند آيات: وَ لَئِنْ أَذَقْنٰاهُ نَعْمٰاءَ بَعْدَ ضَرّٰاءَ مَسَّتْهُ. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج2 , ص23) 
الذَّوْق: وجود طعم و چشيدن مزۀ غذا با دهان است و اصلش در چيزى است كه خوردن و بهرۀ او كم است نه زياد. و اگر خوردن از چيزى زياد باشد آن را - أكْل - گويند. واژه - ذَوْق - يعنى چشيدن و خوردن، در قرآن براى عذاب اختيار شده است، هرچند كه در عرف و تكلّم معمولى ذوق را در چيزى اندك به كار مىبرند امّا براى چشيدن زياد هم مناسب و شايسته است. خداوند واژه - ذوق - را در قرآن با اين ويژگى ياد مىكند، تا معانى هر دو امر يعنى رحمت و عذاب را شامل شود ولى به كار بردنش در عذاب بيشتر است. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج2 , ص22) 
هنا جاء في الرّحمة 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( مفردات ألفاظ القرآنمفردات ألفاظ القرآن
, ص332) 
وَ لَئِنْ أَذَقْنٰاهُ رَحْمَة مِنّٰا مِنْ بَعْدِ ضَرّٰاءَ (آیه 50/سوره فصلت) 
ذوق: چشيدن. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( , ج3 , ص31) 
وَ إِنّٰا إِذٰا أَذَقْنَا اَلْإِنْسٰانَ مِنّٰا رَحْمَة (آیه 48/سوره الشورى) 
واژه - اذاقه - در رحمت به كار رفته است. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج2 , ص23) 
الذَّوْق: وجود طعم و چشيدن مزۀ غذا با دهان است و اصلش در چيزى است كه خوردن و بهرۀ او كم است نه زياد. و اگر خوردن از چيزى زياد باشد آن را - أكْل - گويند. واژه - ذَوْق - يعنى چشيدن و خوردن، در قرآن براى عذاب اختيار شده است، هرچند كه در عرف و تكلّم معمولى ذوق را در چيزى اندك به كار مىبرند امّا براى چشيدن زياد هم مناسب و شايسته است. خداوند واژه - ذوق - را در قرآن با اين ويژگى ياد مىكند، تا معانى هر دو امر يعنى رحمت و عذاب را شامل شود ولى به كار بردنش در عذاب بيشتر است. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج2 , ص22) 
استعمل في الرّحمة الإذاقة، و في مقابلتها الإصابة، فقال: وَ إِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ [الشورى/ 48]، تنبيها على أنّ الإنسان بأدنى ما يعطى من النّعمة يأشر و يبطر، إشارة إلى قوله: كَلاّٰ إِنَّ اَلْإِنْسٰانَ لَيَطْغىٰ * أَنْ رَآهُ اِسْتَغْنىٰ 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( مفردات ألفاظ القرآنمفردات ألفاظ القرآن
, ص333) 
وَ إِذٰا أَذَقْنَا اَلنّٰاسَ رَحْمَة فَرِحُوا بِهٰا (آیه 36/سوره الروم) 
جعلناهم يذقونها 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( معجم الأفعال المتداولة معجم الأفعال المتداولة و مواطن استعمالها
, ص249) 
وَ لَئِنْ أَذَقْنَا اَلْإِنْسٰانَ مِنّٰا رَحْمَة (آیه 9/سوره هود) 
امّا به كار بردن واژه - ذوق در رحمت مانند آيات: وَ لَئِنْ أَذَقْنَا اَلْإِنْسٰانَ مِنّٰا رَحْمَةً. ¦¦ 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
الذَّوْق: وجود طعم و چشيدن مزۀ غذا با دهان است و اصلش در چيزى است كه خوردن و بهرۀ او كم است نه زياد. و اگر خوردن از چيزى زياد باشد آن را - أكْل - گويند. واژه - ذَوْق - يعنى چشيدن و خوردن، در قرآن براى عذاب اختيار شده است، هرچند كه در عرف و تكلّم معمولى ذوق را در چيزى اندك به كار مىبرند امّا براى چشيدن زياد هم مناسب و شايسته است. خداوند واژه - ذوق - را در قرآن با اين ويژگى ياد مىكند، تا معانى هر دو امر يعنى رحمت و عذاب را شامل شود ولى به كار بردنش در عذاب بيشتر است. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( ترجمه مفردات راغبترجمه مفردات الفاظ قرآن
, ج2 , ص23) 
اَلذَّوْقُ: وجود الطعم بالفم، و أصله فيما يقلّ تناوله دون ما يكثر، فإنّ ما يكثر منه يقال له: الأكل، و اختير في القرآن لفظ اَلذَّوْقِ في العذاب، لأنّ ذلك - و إن كان في التّعارف للقليل - فهو مستصلح للكثير، فخصّه بالذّكر ليعمّ الأمرين، و كثر استعماله في العذاب. ¦¦ 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
هنا جاء في الرّحمة 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( مفردات ألفاظ القرآنمفردات ألفاظ القرآن
, ص332) 
لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ اَلَّذِي عَمِلُوا (آیه 41/سوره الروم) 
[الإِذاقة]: أذَقْتُه الشيءَ، فذاقه، قال اللّه تعالى: لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ اَلَّذِي عَمِلُوا. ¦¦ 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
أي لِيُذيقَهُمْ من العذاب. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( شمس العلومشمس العلوم و دواء کلام العرب من الکلوم
, ج4 , ص2316) 
فَأَذٰاقَهُمُ اَللّٰهُ (آیه 26/سوره الزمر) 
ذُقْتُ الشيءَ أَذُوقُهُ ذَوْقاً: تطعمت فيه. و منه حَدِيثُ اَلصَّائِمِ: " يَذُوقَ اَلْمَرَقَ" . أي يتطعم فيه. و ذُقْتُ ما عند فلان أي خبرته. و الذَّوْقُ: قوة إدراكية لها اختصاص بإدراك لطائف الكلام و وجوه محاسنه الخفية. 
تم استخراج هذا الوصف آلیاً
( , ج5 , ص165) 